czwartek, 1 maja 2014

FCC Gliding 2014: Dzień 3

Pomni wczorajszych manewrów lotniskowych piloci dzisiaj za bardzo się nie spieszyli do porannej szybowcowej gimnastyki i spokojnie spożywali śniadanie w lotniskowym barze. Dopiero około 8:15 pojawiła się informacja, że grid został otwarty. Piloci z niedowierzaniem patrząc w niebo musieli jednak ruszyć do swoich maszyn.


Na odprawie dostaliśmy kolejne obszarówki. Dla kasy Club przydzielono zadanie o czasie minimalnym 2 godziny i 3 sektorach obserwacyjnych. Ze względu na pogarszającą się pogodę przed samym startem organizatorzy zmienili promień 2 strefy z 10 na 20 kilometrów i zadanie ostatecznie miało możliwe odległości 102/259 kilometrów. Całe szczęście. Gdyby tego nie zrobili to byłoby jeszcze gorzej. Ale o tym za chwilę...


Czekająca na rozpoczęcie startów lokalna eskadra holówek Dynamic.


Kolejny grid kolejnego dnia lotnego. 


W oczekiwaniu na start.


Błękitne akwaria pełne szybowców oczekujących na otwarcie linii startu lotnego.





Po otwarciu startu lotnego nikt nie kwapił się by pierwszy rozpocząć zadanie. Jako, że w moim akwarium ja byłem najwyżej to po kilku minutach zamarkowałem start do konkurencji, aby zachęcić resztę pilotów do podobnego manewru.


Udało się. Kilka szybowców podążyło w moje ślady z tą różnicą, że ja odbiłem mocno w prawo z zamiarem przetestowania warunków panujących po drugiej stronie doliny.


Po sprawdzeniu 2 czy 3 kolejnych chmurek cofnąłem się na linię startu, nabrałem odpowiedniej wysokości i tym razem już na dobre rozpocząłem konkurencję.


W między czasie uformował się na mojej drodze bardzo fajny szlak chmur, który umożliwiał szybkie pokonywanie dużych odległości przy małej ilości krążenia.


Chmury tego dnia mocno się wypiętrzały co nie wróżyło nic dobrego.


Niedługo potem pojawiły się pierwsze deszcze a potem burze.


Burza z niczego się nie pada. Nad lotniskiem uformował się olbrzymi Cumulonimbus, który zasłonił słońce nad całą okolicą. Spowodowało to zanik chmur i noszeń w całym regionie. Zrobiło się bardzo trudno. Rozentuzjazmowani bardzo szybkim lotem pod pięknym szlakiem piloci teraz musieli przestawić się z trybu wyścigowego na tryb walki o przetrwanie w powietrzu.


Nie każdemu się to udało i jak potem się okazało w polu skończyło tego dnia aż 30 szybowców. Mi jakimś cudem udało się zaliczyć w bezchmurnym kominie 2 strefę. Gdyby organizatorzy nie zmienili jej promienia to mielibyśmy teraz w tym miejscu niezłą rzeź niewiniątek.


Wykręciłem tam wysokość ledwo wystarczającą do przejścia niskiego pasma pagórków oddzielającego mnie od trzeciej ostatniej już strefy obserwacyjnej zadania.


Wszędzie cień. Szybowce stojące po okolicznych polach na każdym kroku przypominały, że lepiej teraz się nie spieszyć a każde "zerko" pozwalające przeczekać w powietrzu jest na wagę złota. Dzisiaj wygranym będzie ten kto doleci do mety nawet jeśli zajmie mu to sporo czasu...


Jakimś cudem krążąc w podtrzymującym mnie i 3 inne piękne szybowce klasy 15m bąblu cieplejszego powietrza udało mi się zaliczyć trzecią strefę zadania. Daleko ode mnie pojawiła się ładna chmurka a pod jej podstawą wisiało pełno szybowców. Niestety byłem za nisko aby do nich dolecieć. Poleciałem nad wioskę w kotlince licząc, że tam uda się coś znaleźć. Szczęście tego dnia mnie nie opuszczało bo znalazłem tam postrzępiony ale całkiem konkretny komin. Po chwili dołączyło do mnie parę Jantarów i szybowców klasy 15m, które już też powoli kończyły swoje zadanie. Trochę czasu tam się pomęczyliśmy, gdy nagle koło nas wyrosły 3 niewielkie ale ładne obłoczki, które jak się okazało dawały bardzo ładne noszenia.


Wiedząc, że po drodze będzie bardzo ciężko znaleźć kolejne kominy a co więcej może nieźle dusić do ziemi na wszelki wypadek przekręciłem tam dolot i głęboko odetchnąwszy z ulgą zacząłem wracać do domu.






Udało się! Jak już pisałem tego dnia ponad 30% pilotów lądowało w polu a sporo wracało na lotnisko korzystając z silników dolotowych. W naszej klasie 19 szybowców nie doleciało do mety a mi udało się zająć 28 miejsce. Chyba nieźle jak na to, że jestem w tym regionie po raz pierwszy w życiu i jeszcze sporo muszę się o nim i o lataniu górskim nauczyć.

Mój lot jak zwykle można zobaczyć na serwisie GCUP.EU tutaj.

Po wylądowaniu i zagrajcarowaniu szybowca na stojance odwiedziłem 2 pola pomagając kolegom zapakować i zabrać swoje latające maszyny na lotnisko.

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

FCC Gliding 2014: Dzień 2

Od rana niebo było przykryte gęstymi chmurami, ale nie zniechęciło to pilotów, którzy jak na wyścigi ciągnęli dzisiaj swoje szybowce na grida. Na odprawie nie rozdano zadań ze względu na niepewną sytuację meteo. Oczekiwanie na konkurencję miało trwać do 12:30, ale po kilku przelotnych opadach już około 11:00 ogłoszono dzień nielotny.


Jak już zaciągnęliśmy szybowce na stojanki to pojawiło się słońce...

FCC Gliding 2014: Dzień 1

"Witajcie na jednych z największych zawodów na świecie!" - tak mniej więcej można streścić mowy powitalne podczas ceremonii otwarcia zawodów FCC Gliding 2014 w Słowackiej Prievidzy. To tutaj przez najbliższe 12 dni prawie 120 szybowców będzie latać w pięknych terenach górskich i walczyć o tytuł najlepszego pilota szybowcowego w swojej klasie Club, 15m lub Mixed. 

Jeszcze przed odprawą od samego rana pomimo pochmurnego nieba i mokrej trawy piloci kręcili się jak mrówki po całym lotnisku wyciągając szybowce z wózków i przygotowując je do lotów.


Nigdy tutaj jeszcze nie latałem, ale od wielu bywalców tej imprezy słyszałem, że normalne prawa meteorologiczne, znajdujące swoje zastosowanie na całym świecie, Prievidzy się nie imają i tutaj dzieją się takie cuda, że głowa mała. Albo to należy wytłumaczyć specyficznym położeniem tego lotniska, albo organizatorzy co roku odprawiają jakieś tajemnicze obrzędy aby zjednać sobie przychylność Pani Pogody. Tak czy inaczej to działa i co roku piloci po tych zawodach wracają do domu z całkiem pokaźnym nalotem często niemożliwym do uzyskania w trakcie zawodów w Polsce. Zobaczymy czy i w tym roku będziemy mieli tyle szczęścia...



Podczas rozkładania naszego DG-101G po raz kolejny miałem okazję cieszyć się przemyślanymi rozwiązaniami naszego wózka i szybowca. Kilkanaście minut i X2 był złożony. To był bardzo dobry zakup!


Jantar Marka też dzisiaj nie chciał być dłużny i także pozwolił się szybko poskładać. :-)


Niedługo potem rozpoczęła się odprawa. Po części oficjalnej i prezentacji nagród głos zajął lokalny szaman meteo i podzielił się z nami prognozami pogody. Wynikało z nich, że pomimo na razie niezachęcającego widoku nieba sytuacja ma się poprawić po południu. Na dzisiaj rozdano dla naszej klasy zadanie obszarowe (AAT - Assigned Area Task) o minimalnym czasie 2:30 oraz zakresie odległości 126/306 km. 


Dla przypomnienia zadanie obszarowe to takie w którym pilot ma znaczną dowolność w wyborze trasy, którą chce przelecieć. Trzeba zaliczyć start, metę i każdy z obszarów w zadanej kolejności. Obszary te typowo są w kształcie cylindra i promieniu 15-30 km. To pilot decyduje w którą część obszaru i jak głęboko weń chce wlecieć. Chodzi o to aby optymalnie wykorzystać warunki pogodowe i terenowe zdobywając jak najwięcej kilometrów w prostoliniowych odcinkach łączących punkt zadania w jak najkrótszym czasie. Ważnym jest także, żeby nie wrócić na metę zbyt szybko. Jeśli przyleci się przed zadanym czasem minimalnym to do liczenia prędkości (zdobyta odległość / czas) używany jest nie czas faktycznego lotu tylko właśnie ten minimalny czas zadania efektywnie zmniejszając w ten sposób uzyskaną prędkość lotu. Jako, że każdy pilot w takim zadaniu może przelecieć różną odległość to nie wygrywa ten, który zrobi najwięcej kilometrów tylko ten, który zrobi to najszybciej. 


Zaraz po odprawie musieliśmy szybko zbudować grida, czyli gęste ustawienie szybowców na pasie startowym. Pierwszy prostokąt miała moja klasa Club a za nią w swoich prostokątach stały klasy 15m i Mixed. Jako, że po silnych ulewach murawa lotniska była mocno rozmoknięta to szybowce na sam pas trzeba było wpychać ręcznie co spowodowało długą kolejkę samochodów ciągnących swoje maszyny latające ze stojanek.




Mi udało umieścić się gdzieś w środku stawki. Jest to moim zdaniem optymalna pozycja na niepewną pogodę, gdyż nie muszę startować i radzić sobie w powietrzu jako pierwszy, ale też mam trochę czasu na rozpoznanie warunków pogodowych zanim rozpoczną się zawody.


Aby sprawnie wypuścić 120 szybowców w powietrze potrzebna jest spora, kumata i zgrana ekipa.


Punktem charakterystycznym lotniska w Prievidzy jest wznoszący się na wzgórzu piękny zamek w Bojnicach. To nad nim przebiega linia startu dzisiejszego zadania.


W oczekiwaniu na start...


Holówka Dynamic zamknęła podwozie niecałe 2 metry nad gruntem lotniska i sprawnie wyholowała mnie na wysokość 600 metrów.


Trzeba przyznać, że meteo się nie myliło. Jeszcze nie latałem w tym roku w takich silnych aczkolwiek ciągle jeszcze postrzępionych i do końca niewygrzanych kominach.



120 szybowców na małym obszarze w powietrzu robi naprawdę duże wrażenie.





20 minut po starcie ostatniego szybowca klasy Club o 13:50 oficjalnie otworzono linię startu lotnego dając tym samym zielone światło pilotom tej klasy do rozpoczęcia zadania. Rozpoczęło się nerwowe wyczekiwanie. Już czy jeszcze nie? Ziemia jeszcze się nie wygrzała i później na pewno będzie lepiej ale czy ta dziura słońca pomiędzy frontami atmosferycznymi jest na tyle duża aby utrzymywać się nad naszym regionem do wieczora? A co jak mnie potem odetnie pełne zachmurzenie kolejnego frontu i nie zdołam ukończyć zadania? Lecieć jako pierwszy i pokazywać kolejnym kominy by mogli oni korzystać z moich błędów czy poczekać i korzystać z ich błędów? To tylko niektóre z pytań jakie musi postawić sobie pilot decydując się na start do konkurencji.


Zadanie rozpocząłem o 14:11. Jak się później okazało był to mój pierwszy błąd. Należało jeszcze nawet z 30 minut poczekać aż warunki się ustabilizują, podstawa chmur podniesie a kominy staną się silniejsze.

No ale nie było aż tak źle. Przesuwałem się całkiem sprawnie doganiając co chwila szybowce, które rozpoczęły zadanie przede mną.


No i popełniłem kolejny błąd. W górach trafiłem na fajny komin i to mnie tak rozochociło, że zamiast zawrócić po płytkim zaliczeniu pierwszej strefy poleciałem dalej. Niestety koło szczytu Velka Luka podstawy chmur wyraźnie zaczęły się obniżać i nie dawały dobrych noszeń. Teren w tym miejscu jeszcze nie zdążył się nagrzać...


Zawrócić za bardzo nie mogłem bo obawiałem się, że jestem za nisko, aby zabrać się w miejscu gdzie miałem ostatni komin. Postanowiłem lecieć dalej aż za lotnisko w Martinie, gdzie widziałem oświetlone słońcem południowe ciemne i suche zbocza masywu Małej Fatry.


Po początkowych problemach ze znalezieniem dobrego komina udało mi się w końcu wykręcić do podstawy chmur. Niestety już teraz wiedziałem, że czas minimalny zadania AAT nie stanowi już dla mnie dzisiaj problemu bo nawet jakbym postawił szybowiec na rzęsach to nie uda mi się na metę wcześniej dolecieć. Za głęboko wleciałem w pierwszy obszar zadania...


Pomny niedawnych doświadczeń postanowiłem nie wracać tą samą drogą. Postanowiłem polecieć zachodnią stroną masywu gdzie widziałem podstawy chmur o kilkaset metrów wyższe niż na mojej poprzedniej trasie. To była dobra decyzja. Pomimo tego, że było ciasno i musiałem latać nawet kilkadziesiąt metrów od strefy TMA lotniska Zilina to udało mi się dobrze wykorzystać panujące tam warunki i postanowiłem zacząć nadrabiać zaległości.

Dosyć nisko dotarłem do miejsca w którym poprzednio miałem ten fajny komin, który to przekonał mnie do lotu w wyższe góry. Niestety przez jakiś czas nie mogłem znaleźć nic sensownego. Co więcej zobaczyłem niedaleko ode mnie szybowiec, który szybko wkręcał się w górę jak korkociąg. Po kilku okręgach w tym silnym kominie był już pod podstawą chmury. Poleciałem tam, ale albo nie mogłem znaleźć noszenia albo bąbel powietrza, który go zabrał już się oderwał i noszenie się skończyło. To był mój trzeci błąd - zrobiłem się wybredny. "Skoro on mógł znaleźć takie noszenie to i ja mogę. Nie będę tracił czasu w marnych 'jedynkach'. Muszę gonić czołówkę." powiedziałem do siebie i po kilku minutach walczyłem o przetrwanie przyglądając się okolicznym polom i żebrając o wysokość na marnym żagielku na wschodnim zboczu masywu. Nie miałem nawet dolotu do Prievidzy...

Teraz każde podtrzymanie się liczyło. Nad moją głową słońce przykrywał grubaśny i rozlany szlak chmur. Kominów w takich warunkach na zboczu nie było. Słońce wesoło oświetlało pola w dolinie, ale po moich przygodach w Alpach jeszcze pamiętałem, że nie warto górach bezmyślnie skakać w doliny. Powoli lecz sukcesywnie przesuwałem się w kierunku Prievidzy badając każdą mocniejszą turbulencję aby sprawdzić czy to czasem nie jest komin, który spowoduje, że przestanę widzieć szyszki na czubkach drzew a ich igły przestaną mnie kłuć w 4 litery. Niestety zacienione zbocze nie miało jak się nagrzać i wygenerować dla mnie takiego noszenia.

W końcu udało mi się dolecieć na żaglu w zasięg lotniska w Prievidzy. Odetchnąłem z ulgą. Może i nie ukończę zadania, ale nie dam w pole... Postawiłem wszystko na jedną kartę, oderwałem się od zbocza i poleciałem do najbliższej plamy słońca na ziemi w nadziei znalezienia tam noszenia. Udało się! Początkowo niezamocny i postrzępiony ale z czasem coraz mocniejszy i szerszy komin wyciągnął mnie pod samą podstawę tego grubaśnego szlaku, który tak mi się psocił przez ostatnie kilkanaście minut.


Bez problemu doleciałem do krawędzi szlaku chmur i przed sobą zobaczyłem wielki błękit :-( Którędy teraz lecieć? Albo próbować lecieć do kolejnej strefy bokami, gdzie widać było chmury, ale nadkładać przy tym się strasznie dużo drogi a tym samym czasu, lub rzucić się naprzód najkrótszą drogą w tą błękitną otchłań licząc, że uda się jakoś dolecieć do chmur na horyzoncie.


Wybrałem tą drugą opcję. Na szczęście po drodze pojawiło się kilka kłaczków, które pokazywały optymalną ścieżkę w powietrzu. Dotarłem do tych chmur, zaliczyłem kolejną strefę zadania, wykręciłem się do samej podstawy chmur i mając już lekki niedolot zacząłem wracać do lotniska licząc, że brakującą wysokość uda mi się uzyskać w locie prostoliniowym po drodze.

Powietrze czasem podtrzymywało ale potrafiło też solidnie dusić. Dolot był na zapałkach. Jako, że po poprzednich błędach wiedziałem już, że nie walczę o miejsca na podium to zdecydowałem się wracać asekuracyjnie. I tak nie miałem już wiele do stracenia a słabo będzie dać tak głupio w pole. Zatrzymałem się w okolicy lotniska Partizanske aby tam znaleźć odpowiedni komin. Dokręciłem w nim kilkaset metrów dla bezpieczeństwa i poleciałem w mój pierwszy w życiu dolot zawodniczy szybowcem DG-101G przy okazji bacznie obserwując jego charakterystykę i starając się wyciągnąć wnioski na przyszłość z tej krótkiej ale jakże ważnej fazy lotu.


Z dużym zapasem wysokości i prędkości zaliczyłem metę kołową o promieniu 3 kilometrów i spokojnie wylądowałem na lotnisku.


Tego dnia z prędkością 61,6km/h zająłem 39 pozycję na 50 startujących w mojej klasie zawodników. Dokładne wyniki można zobaczyć tutaj a mój lot jak zwykle znajdziecie na serwisie GCUP.EU tutaj. 

Dzisiaj było 8 pól. Cieszę się, że przede wszystkim pomimo kilku błędów udało mi się samodzielnie wrócić do domu po ukończeniu całego zadania.

---------------------------

Przed wyjazdem w prawie miesięczną szybowcową przygodę moja kochana 4-letnia córeczka Hania narysowała dla mnie obrazek, żebym za bardzo nie tęsknił za nią i za domem. Ostatnio w czasie rozmowy przez telefon zapytała "Prawda Tatusiu, że latasz szybowcem z moim obrazkiem?". Prawda! Oto dowód. Tęsknię za Tobą...

FCC Gliding 2014: Podróż

Ostatni poranek na Słowenii oglądały tylko 4 przyczepy.  Sebastian wyruszył do domu pierwszy a Marek, Leszek i ja około 11.


Na autostradzie w Austrii się rozdzieliliśmy. Leszek skierował się w daleką drogę do domu położonego przy wschodniej granicy Polski a my z Markiem ruszyliśmy do słowackiej Prievidzy na zawody FCC Gliding 2014.

Podróż była spokojna i z dużym zapasem czasu zdążyliśmy na rejestrację zawodników i odprawę o 20:00. Jak co roku i tym razem na zawodników czekał bogaty pakiet powitalny pełen gadżetów i ubrań z naszytym logiem zawodów.