czwartek, 31 października 2013

Żar 2013: Dzień 7

Ranek przywitał nas pięknymi mgłami zalegającymi w dolinach.



Niestety z powodów służbowych muszę przedwcześnie opuścić obóz. Dzisiaj zresztą prognoza pogody nie wróży zbyt udanego latania. Jutro za to ma całkiem nieźle wiać. Szkoda, że mnie wtedy tutaj nie będzie.

Przed wyjazdem zrobiliśmy mała rodzinną wycieczkę na szczyt góry Żar.


Poza pięknymi widokami można tam znaleźć letni tor saneczkowy, który sprawi uciechę niejednemu małemu i dużemu :-) dziecku.





W temacie wypadów rodzinnych na Żar polecam także park linowy położony zaraz koło pensjonatu. Jesienią otwarty jest co prawda tylko w weekendy, ale za cenę niedrogiego biletu całodziennego można sprawić wiele frajdy waszym pociechom.






czwartek, 24 października 2013

Żar 2013: Dzień 6

Od rana pełne niskie zachmurzenie i przelotne opady deszczu. Na odprawie o 9:00 ogłoszono dzień nielotny, a o 17:30 zaczną się wykłady.

Żar 2013: Dzień 5

Na ten dzień wszyscy czekali. Prognozy pogody poprzedniego dnia były znakomite. W końcu miała być porządna fala. Z rana niestety prognozy były już mniej optymistyczne i pokazywały noszenia tylko do 2000 metrów. Niemniej jednak po poprzednim dniu nielotnym wszyscy byli podekscytowani.

Korzystając z okazji, że z rana za bardzo nie wiało i czekaliśmy na poprawę warunków, postanowiłem po raz pierwszy w życiu przetrenować obsługę instalacji tlenowej. Montaż wypożyczonej z GSS butli i aparatury w szybowcu zajął trochę czasu, a dodatkowo musiałem jeszcze pojechać kupić 2 baterie AA, bo jak się okazało, nie są one częścią wypożyczanego zestawu. Pilotom zainteresowanym wypożyczeniem podobnego sprzętu polecam zaopatrzyć się w takie baterie zawczasu.


Niedługo po 10:00 rozpoczęły się loty. Doświadczeni piloci wyholowywani byli na Magurkę bo tam prognozowane było pole falowe, a początkujący adepci latania na żaglu pozostawiani byli na górze Żar. No i się zaczęło.


Przez wiele godzin piloci walczyli na żaglu, ujeżdżali odrywające się od zboczy postrzępione kominy i pojedynczo lub grupami wyrywali się w kierunku Skrzycznego w poszukiwaniu fali. Niestety wszystkie te próby przez długi czas nie przynosiły efektów.


Sam kilkukrotnie próbowałem szczęścia nad polami w Lipowej, nad jeziorem Żywieckim, nad Jaworzyną, Magurką i Żarem. Nigdzie fali nie było a bezchmurna pogoda nie ułatwiała jej poszukiwań.


Po południu na niebie zaczęły pojawiać się kłaki Cumulusów znaczących zakończenie noszeń termicznych. Były one jednak prawie bezużyteczne, bo przy tak silnym wietrze odnalezienie bardzo pochylonego i wąskiego komina graniczyło z cudem.


Dopiero wieczorem udało mi się znaleźć bardzo silny komin. Po chwili dołączył do mnie Junior BG a za nim cała reszta szybowców. Wyniósł on nas na 1200 metrów i się skończył kłakami. Jako, że pierwszy dotarłem do jego podstawy, niewiele zwlekając poleciałem w kierunku Skrzycznego.


Niestety fali nie znalazłem, a zbocze stawało się z każdą chwilą coraz wyższe (albo to ja byłem coraz niżej :-) ). Znowu groziło mi pole więc postanowiłem co prędzej wracać w bezpieczne rejony. W tym momencie w radiu usłyszałem, że grupa szybowców, które później opuściły "mój" komin właśnie dostały się na falę.


Długo szukałem w okolicy kolejnego mocnego komina, który pozwoliłby mi do nich dołączyć. Niestety bezskutecznie. Nie pomogło nawet napotkanie stadka ptaków drapieżnych, które też ledwo utrzymywały się w chłodzącym się powietrzu w promieniach zachodzącego słońca.

Tego dnia tylko 2 szybowce dostały się na wysokość około 2000 metrów. Ja tym razem, pomimo spędzenia ponad 6 godzin w powietrzu, niestety nie byłem jednym z nich.

Żar 2013: Dzień 4

Dzisiaj prognoza pogoda nie była dobra szybowników. Brak wiatru nie wróżył długiego latania. Pomimo pięknego słońca i wysokich temperatur serwisy pogodowe nie zapowiadały dobrej termiki.
Zdecydowałem, że tego dnia będzie "Dzień rodzinny". Pojechaliśmy do parków dinozaurów i miniatur w Inwałdzie, gdzie bardzo miło spędziliśmy cały dzień. Polecam!














Żar 2013: Dzień 3

Od rana znowu wieje. Piloci od świtu rozkładają szybowce i niedługo później są gotowi do lotów.


Na niebie widać niskie chmury kłębiaste i z ziemi ciężko jest jednoznacznie powiedzieć czy to zwykłe Cumulusy wywołane termiką czy może też obłoki rotorów.


Dosyć szybko udało mi się wydostać na ich czoło, ale granica chmur układała się z wiatrem i sięgała prawie do szczytów górskich.


Nie był to niestety wałek rotorów, a tylko "zwykły" szlak kominów termicznych. Z tego powodu próby wydostania na jego czoło się nie powiodły i musiałem poszukać szczęścia gdzie indziej.

Latając po okolicy zwiedziłem Magurkę, gdzie napotkałem kolejny szlak chmur ciągnący się znad Szczyrku,


razem z innymi szybowcami męczyłem się w wąskich kominach,


zwiedziłem zbocza góry Żar,


ale przez kilka godzin nie udało mi się wydostać na tajemniczą i intrygującą falę, która co chwila rysowała nad naszymi głowami piękne chmury soczewkowe.


Po kilku godzinach latania udało się! Silny rotor w okolicy schroniska na Magurce wyrzucił mnie przed swoje opary


a potem już bez problemów zacząłem wspinać się do góry wzdłuż jego ściany.



Po paru minutach latałem już nad chmurami.


W między czasie, najprawdopodobniej na skutek zmiany kierunku wiatru, nad moją głową utworzyła się piękna chmura soczewkowa. Postanowiłem do niej dotrzeć.



Niestety w pewnym momencie, gdy wysokościomierz pokazywał ponad 1800 metrów nad poziom lotniska, fala przestała nosić i nie byłem w stanie utrzymać wysokości. Nie pozostało mi nic innego jak w poszukiwaniu kolejnego pola falowego rzucić się pod wiatr do pięknie oświetlonych zboczy Skrzycznego.


Powalczyłem tam trochę między rotorami,


ale niestety zabrakło mi doświadczenia


w wyniku czego po niedługiej chwili zacząłem oglądać zbocza od ich boku.


W między czasie "moja" soczewka całkowicie znikła co utwierdziło mnie w przekonaniu, że faktycznie nie było sensu tam pozostać, bo wiatr zapewne znowu nieznacznie zmienił swój kierunek. Nie chcąc ryzykować lądowania w polu zdecydowałem, że to najwyższa pora, aby zacząć wracać w okolice lotniska.

Miałem jeszcze ponad godzinę do zachodu słońca i próbowałem dostać się na falę po raz kolejny. Niestety bezskutecznie. Na kilkanaście minut przed zachodem słońca podszedłem do lądowania.

Tego dnia spędziłem 5 godzin i 55 minut w powietrzu. Nieźle jak na jesienny lot :-)

Po wylądowaniu musiałem szybko ogarnąć szybowiec, bo wieczorem prowadziłem wykład z nawigacji szybowcowej LK8000.