niedziela, 14 lipca 2013

Safari 2013: Dzień 8 - Od fanfar do muczenia

Dzień zapowiadał się bardzo przyzwoicie. Podobnego zdania były służby meteo czego skutkiem na odprawie dostaliśmy pierwsze na tych zawodach zadanie prędkościowe. Różni się ono od zadań obszarowych tym, że jego strefy obserwacyjne mają promień tylko 500 metrów, co nie zostawia pilotom dużych możliwości na adaptację i improwizację. Co więcej to zadanie spełniało warunki Odznaki Diamentowej bo było w kształcie trójkąta FAI o długości 304 kilometrów. Niestety zadanie o takim kształcie i długości musiało przebiegać przez obszary Polski, gdzie po pierwsze prawie nie ma lotnisk, a po drugie są to obszary słabe termicznie.


Dysponując jednym z szybszych szybowców linię startu lotnego jak zwykle przekroczyłem z pewnym opóźnieniem. Mimo zwłoki na starcie dosyć szybko dogoniłem peleton na pierwszym boku trasy. Po zaliczeniu pierwszego punktu zwrotnego pognałem już samotnie dalej.


Niestety w okolicach Vrchlabi pod zakitowanym niebem miałem problemy ze znalezieniem noszeń i straciłem sporo czasu kręcąc się po okolicy w poszukiwaniu zbawiennego komina. Cały czas miałem ten komfort, że pode mną jest bardzo dobre lotnisko i w razie draki będę miał gdzie wylądować. Jednakże, dla zwiększenia swoich szans postanowiłem zrzucić 1/3 balastu wodnego, bo lżejszy szybowiec łatwiej radzi sobie w trudnych warunkach. W końcu ciepłe powietrze podniosło mnie na tyle, że mogłem zmienić okolicę i znaleźć pożądane noszenie. Niestety w między czasie peleton znowu mnie przegonił.


Chmurki już tak ładnie nie nosiły. Nie chcąc tracić cennego czasu poleciałem już trochę niżej w kierunku kolejnego punktu zwrotnego. Po drodze znowu nie mogłem znaleźć nic sensownego, aż wreszcie bezwględna siła grawitacji zmusiła mnie do dłuższego postoju w okolicach Adrspachskiego Skalnego Miasta. Obserwując ten cud natury dokręciłem się nareszcie do samej podstawy chmur co pozwoliło mi bez problemów zaliczyć kolejny punkt zwrotny. Po drodze mijałem kolejne szybowce, które już nie w peletonie, ale pojedynczo walczyły o przetrwanie.


Następny bok trasy znowu nie rozpieszczał. Silne noszenia występowały bardzo rzadko i trzeba było wykazać się dużą asertywnością by nie krążyć w byle czym tylko dlatego, że szyszki na drzewach rosły w oczach. Na szczęście w okolicy znalazły się 2 zaprzyjaźnione Jantary. Po wymianie przez radio informacji taktycznych dowiedziałem się, że Filip leci przodem nad górami i twierdzi, że tam jest słabo sugerując lecieć dolinami. Ja wybrałem Dolinę Kłodzką, a MS lecący za mną wybrał dłuższą trasę przez Czechy.

Im dalej na południowy-wschód tym było gorzej. Nad nami błękit nieba w pełni zasłoniły chmury na różnych wysokościach. W pewnym momencie zauważyłem 2 szybowce krążące w okolicy. Gdy do nich podleciałem okazało się, że jeden z nich to Jantar MS. Widocznie po drugiej stronie gór były lepsze warunki i mnie przegonił. Starałem się dołączyć do ich komina, ale niestety byłem wyraźnie niżej i mnie już "nie zabierało". Po chwili oba szybowce dokręciły się do podstawy i poleciały w kierunku punktu zwrotnego. Ja początkowo zanim rzucę się w zalane frontem mleko chciałem pomęczyć jeszcze trochę okoliczne chmurki, ale entuzjastyczne informacje od Jantara MS, że cały czas dobrze nosi szlakowo, wpłynęły na zmianę decyzji i odbiłem za nimi.

Niestety na mojej wysokości nic nie podnosiło. Co gorsza napotykałem same duszenia co skłoniło mnie do zrzucenia reszty balastu wodnego ze skrzydeł. Niecałe 5 kilometrów przed punktem miałem już tylko wysokość 400 metrów nad gruntem i postanowiłem nie ryzykować dalszego lotu w pewne pole. Odwróciłem w kierunku najbliższego lotniska licząc, że po kilku kilometrach lekko nasłoneczniony grunt podniesie mnie ponownie do góry i będę mógł zaatakować punkt jeszcze raz. Niestety zabrakło mi wysokości i kilka minut później siedziałem już na ładnej łączce.


Na sąsiednim pastwisku moje lądowanie wzbudziło wyraźne zainteresowanie pasącej się tam zwierzyny. Kilka żądnych atrakcji krów przybiegło do samego płotu i ciekawie wypatrywało co będzie dalej. Całe szczęście, że dzieliło mnie od nich elektryczne ogrodzenie.


Na szczęście dla mnie Jantar Filip nie zdecydował się na kontynuację lotu w bardzo trudny rejon i zawrócił do domu. Dzięki temu niedługo po moim lądowaniu wyruszył z przyczepą na ratunek. Ryśku, bardzo Ci dziękuje za szybką ewakuację!

Tego dnia zająłem 19 pozycję, a całą trasę prawidłowo obleciało tylko 6 pilotów.

Mój lot jak zwykle można znaleźć na serwisie GCUP.EU.

poniedziałek, 8 lipca 2013

Safari 2013: Dzień 7 - Pierwsze zwycięstwo

Pilot Jantara "Filip" wrócił około południa z podróży służbowej i jak na zamówienie po dłuższej przerwie jeszcze tego dnia polecieliśmy na krótkie zadanie. Chyba się jednak zrobię przesądny... :-)

Zaczęło się jak zwykle od odprawy na której to oznajmiono, że szansa na latanie jednak jest. Na ten dzień przewidziano zadanie obszarowe o długości 122/460 km w czasie minimalnym 2,5 godziny.


Pogoda jak zwykle nie rozpieszczała dlatego na gridzie przez długie godziny kwitło życie towarzyskie.



Ostatecznie starty ustawiono na 14:00 i skrócono czas zadania do 1:45. Narrrreszcie w powietrzu!

Byłem tak wygłodniały latania, że nawet nie przeszkadzało mi to, że latamy brzuchem po piasku.


Wysokościomierz bardzo rzadko pokazywał ponad 1000 metrów nad gruntem a przeważnie oscylował pomiędzy 300 a 800 metrów. Kominy też nie szalały. Średnia 1,0 m/s z noszeń nie napawała optymizmem. Mi to jednak tego dnia nie przeszkadzało. Robiłem swoje a w między czasie podziwiałem otaczające mnie górki.

Jako, że minimalny czas na oblecenie zadania był nieralnie krótki zaliczałem wszystkie obszary nawrotów po minimach. Najtrudniej było w okolicach pierwszego punktu zwrotnego przy Duszki Zdroju, gdzie musiałem pokonywać trasę na wysokości mniejszej niż 300 metrów nad wysokość zboczy.


Dochodząc do drugiego obszaru nawrotów spokałem Zdenka Boruvke pędzącego na swoim LS-8. Jest to sporo lepszy szybowiec od mojego Jantara i wiedziałem, że lecąc za nim nie mam szans go pokonać. Postanowiłem zagrać va banque. Odpuściłem słabe noszenia, w których Zdenek starał się zdobyć bezpieczną dla dalszego lotu wysokość i pognałem prosto do strefy, a zaraz za nią skierowałem się w kierunku długiego zbocza ciągnącego się aż po Dvur Kralove nad Labem. Mój wybór był podykotwany tym, że to zbocze było ustawione pod kątem prostym do wiatru, którego siła nie dawała co prawda większych szans na loty żaglowe, ale skutecznie powinna wywiewać powietrze z nagrzanej doliny. Nie zawiodłem się. Znalazłem tam jedne z lepszych noszeń z całej trasy i bez większych problemów wykręciłem dolot.



Po zakończeniu zadania dowiedziałem się, że duża większość szybowców wylądowała w terenie przygodnym i jestem jedynym Polakiem z Pucharu Safari, który przeleciał całą trasę i o własnych siłach wrócił do domu. Po dokładnej analizie zapisu mojego lotu przez komisję sędziowską okazało się, że uzyskałem prędkość 61km/h. Był to wynik dnia i tym samym pierwszy raz w życiu wygrałem konkurencję na poważnych zawodach szybowcowych :-)

Na jednej z kolejnych odpraw jako zwycięzca konkurencji otrzymałem oficjalne gratulacje,


szampana oraz okolicznościową koszulkę dokumentującą mój wyczyn.


Oficjalne wyniki tego dnia zawodów można zobaczyć tutaj, a mój lot jak zwykle jest dostępny do wglądu i analizy na serwisie GCUP.EU.

piątek, 5 lipca 2013

Safari 2013: Dzień 6 - Kapuśniaczek

Cały dzień lotnisko przykrywa pierzynka zachmurzenia z której co chwila siąpi deszczyk. Loty odwołane. Większość pilotów odrabia zaległości prasowe, drzemie lub odpoczywa w zaciszu swoich pokoi i namiotów. Pogoda - piloci: 4 - 2 :-(

Wydawało się, że nic tego dnia już nie przerwie tej monotonii, a tu wieczorem spotkała nas niespodzianka. Na lotnisku pojawiła się nietypowa holówka ;-)


czwartek, 4 lipca 2013

Safari 2013: Dzień 5 - Deszczowe manewry

Pogoda znowu nie nastraja do latania. Decyzja o ustawieniu grida padła dopiero na odprawie. Dostaliśmy kolejną obszarówkę o minimalnym czasie oblotu 2 godziny, a starty były przewidziane na 12:15. Potem z powodu niskiego zachmurzenia były odłożone na 12:45, następnie na 13:15 i kolejno na 13:45, 14:15, 14:30 i 15:00. Piloci cały czas byli trzymani w pogotowiu. Dopiero opad deszczu ostatecznie podpieczętował odwołanie konkurencji.


Jak na razie jest 3:2 dla pogody, a jutro chyba niestety znowu nie będziemy latać...

P.S. Powoli rodzi się teoria spiskowa, że tą słabą pogodę zamówił pilot szybowca "Filip", który na kilka dni musiał wyjechać w sprawach służbowych. Podobno to już nie pierwszy raz, gdy pogorszenie pogody pokrywa się dokładnie z podobnym jego wyjazdem. Jak pogoda się poprawi po jego powrocie to chyba zacznę wierzyć w takie praktyki :-)

Safari 2013: Dzień 4 - Safari

Dzisiaj już na odprawie ogłoszono, że latania nie będzie. Piloci pozostawili swoje szybowce na stojankach i porozjeżdżali się po okolicy.


Niewiele się zastanawiając wybraliśmy się do pobliskiego Zoo, gdzie miło spędziliśmy cały dzień.
















środa, 3 lipca 2013

Safari 2013: Dzień 3 - Zwiedzanie Karkonoszy

Po jednym dniu bez latania piloci bardzo optymistycznie patrzeli dzisiaj w niebo. Już o 9:00 można było podziwiać długi grid szybowców na pasie startowym.


Na odprawie rozdano nam kolejną obszarówkę o długości 114/405 kilometrów i minimalnym czasie 2,5 godziny.


Startować początkowo mieliśmy o 12:00, ale z powodu oczekiwania na lepszą pogodę ostatecznie rozpoczęliśmy loty pół godziny później. 30 szybowców naszej klasy zostało wyholowanych w powietrze w trochę ponad 40 minut. Linię startu lotnego otworzono o 13:31 czyli 20 minut po starcie ziemnym ostatniego szybowca.


Tym razem mając odpowiednio dużo czasu na przygotowania miałem zbiorniki pełne wody.  Tak dociążony szybowiec razem z pilotem waży ponad 500 kilogramów. Każdy metr kwadratowy długich białych skrzydeł musi wytworzyć siłę nośną zdolną do uniesienia co najmniej 50kg obciążenia. Jako, że nad lotniskiem nie było jeszcze najlepszych warunków to moja ciężka "cysterna", zatankowana 150 litrami wody, ledwo wznosiła się w kominach szybko wyprzedzana przez dużo lżejsze szybowce. Na szczęście wystartowałem odpowiednio wcześnie, aby mieć wystarczająco dużo czasu na zajęcie dogodnej pozycji do rozpoczęcia zadania.


Latanie z wodą ciągle jest dla mnie nowością. Pierwszy raz tak latałem na zawodach Safari rok temu i od tamtego czasu nie miałem okazji tej umiejętności potrenować. Nie będąc wystarczająco zadowolonym ze swojego stylu latania tak obciążonym szybowcem stwierdziłem, że oddalę się trochę od lotniska i poświęcę trochę czasu na podszkolenie warsztatu. Spowodowało to, że w momencie otwarcia startu lotnego byłem co prawda już z powrotem, ale znajdowałem się 300 metrów pod podstawą chmur. Powoli podnosząc się do góry obserwowałem jak większość szybowców w zwartym peletonie szybko odchodzi na północny zachód w kierunku wystających nad horyzontem Karkonoszy. Zostałem sam i dopiero po jakimś czasie przekroczyłem linię startu lotnego rozpędzając szybowiec w pogoni za resztą.

Szybowiec dociążony wodą potrafi lecieć dokładnie tą samą trajektorią co pusty, ale może to robić z dużo większą prędkością. Dzięki temu dosyć szybko dogoniłem kilka szybowców, ale niestety noszenia w których latały właśnie się kończyły. Minąłem Vrchlabi i ciągle nie znalazłem nic w czym warto by krążyć tak ciężkim szybowcem. U podnóży Karkonoszy miałem już tylko 400 metrów nad poziomem zboczy, a kominów jak na lekarstwo. Jako, że w ciągu najbliższych kilku minut groziło mi lądowanie na pobliskim lotnisku zdecydowałem się zrzucić część wody. Lżejszy o około 50 kilogramów mój szybowiec od razu stał się bardziej posłuszny i zwrotny. Dzięki temu udało mi się wycentrować nienajmocniejszy, wąski i poszarpany wiatrem komin i zacząłem odzyskiwać wysokość. Dookoła nie widziałem żadnych szybowców, które mogłyby pomóc mi w wyborze dalszej strategii dlatego zdecydowałem się polecieć w wyższe góry i tam poszukać mocniejszych noszeń. Jak się okazało moje przewidywania były słuszne.


Lecąc na zachód obserwowałem kolejne dobrze mi znane z pieszych wędrówek szlaki.


Doleciałem w okolice Harrachova gdzie wykręciłem ostatni komin i zacząłem wracać wzdłuż szlaku turystycznego na granicy polsko-czeskiej.
Widziałem schronisko na Szrenicy


Śnieżne kotły


Przełęcz Karkonoską


i Spindleruv Mlyn.


Następnie pozostawiając Śnieżkę pod lewym skrzydłem skierowałem się w kierunku Czarnej Hory.


Mając Śnieżkę powyżej z lewej a Czarną Horę z prawej strony znalazłem kolejny komin a niedługo potem w końcu dogoniłem jakieś szybowce. Okazało się, że to dwóch Czechów, którzy od rana urządzali sobie konferencję na tej samej częstotliwości radiowej. Po wymianie pozdrowień dla polskich i czeskich pilotów pozostawiłem ich w tym samym kominie i poleciałem poszukać czegoś mocniejszego.


Lecąc dalej natrafiłem w kominie na naszego Perkoza pod dowództwem Marka Kornecia. Ten jednak dotarł do podstawy dużo szybciej i znikł mi gdzieś na horyzoncie. W między czasie "nasz" Pirat zgłosił lądowanie w polu.


Po dłuższym przeskoku dotarłem do pasma Gór Orlickich, gdzie znowu napotkałem dobre warunki do podniebnej żeglugi. Dosyć szybko dotarłem do ostatniego obszaru nawrotów i rozochocony dobrymi warunkami postanowiłem trochę przedłużyć trasę. Jak się potem okazało było to jednak błędem i kosztowało mnie kilka punktów prędkości średniej z całego zadania. Niebawem udało mi się wykręcić bezpieczny dolot i bez problemów pędząc 170-180 km/h dotarłem do linii mety.

W czasie mycia, tankowania i rozbrajania szybowca dowiedziałem się, że mamy dzisiaj dwa szybowce w polu. Poza Piratem w terenie przygodnym wylądował także zaprzyjaźniony PW-5. Mi w przydziale przypadło dowództwo w "akcji ratunkowej" Pirata, którego pogoda zawiodła w okolice Kudowy Zdrój. Ledwo zdążyłem coś przekąsić, zanieść log do komisji zawodów i po chwili siedziałem za kierownicą samochodu z przyczepą Krakus na haku. Po drodze zadzwonił do mnie Marek Jóźwicki gratulując mi zajęcia trzeciego miejsca tego dnia i takiego samego w zestawieniu generalnym. Z Piratem wróciliśmy na lotnisko niedługo przed 22:00.

Mój lot jak zwykle można zobaczyć na serwisie GCUP.EU.

poniedziałek, 1 lipca 2013

Safari 2013: Dzień 2 - Długie oczekiwanie

Dzisiaj grid otworzono o 8:30, odprawa była o 10:00, a starty były planowane na 12:00.


Mieliśmy lecieć zadanie obszarowe o czasie minimalnym 2,5 godziny. Niestety pogoda nas nie rozpieszczała i starty co chwila przekładano. Ostatecznie przed 15:00 odwołano dzisiejszą konkurencję :-(