czwartek, 24 października 2013

Żar 2013: Dzień 6

Od rana pełne niskie zachmurzenie i przelotne opady deszczu. Na odprawie o 9:00 ogłoszono dzień nielotny, a o 17:30 zaczną się wykłady.

Żar 2013: Dzień 5

Na ten dzień wszyscy czekali. Prognozy pogody poprzedniego dnia były znakomite. W końcu miała być porządna fala. Z rana niestety prognozy były już mniej optymistyczne i pokazywały noszenia tylko do 2000 metrów. Niemniej jednak po poprzednim dniu nielotnym wszyscy byli podekscytowani.

Korzystając z okazji, że z rana za bardzo nie wiało i czekaliśmy na poprawę warunków, postanowiłem po raz pierwszy w życiu przetrenować obsługę instalacji tlenowej. Montaż wypożyczonej z GSS butli i aparatury w szybowcu zajął trochę czasu, a dodatkowo musiałem jeszcze pojechać kupić 2 baterie AA, bo jak się okazało, nie są one częścią wypożyczanego zestawu. Pilotom zainteresowanym wypożyczeniem podobnego sprzętu polecam zaopatrzyć się w takie baterie zawczasu.


Niedługo po 10:00 rozpoczęły się loty. Doświadczeni piloci wyholowywani byli na Magurkę bo tam prognozowane było pole falowe, a początkujący adepci latania na żaglu pozostawiani byli na górze Żar. No i się zaczęło.


Przez wiele godzin piloci walczyli na żaglu, ujeżdżali odrywające się od zboczy postrzępione kominy i pojedynczo lub grupami wyrywali się w kierunku Skrzycznego w poszukiwaniu fali. Niestety wszystkie te próby przez długi czas nie przynosiły efektów.


Sam kilkukrotnie próbowałem szczęścia nad polami w Lipowej, nad jeziorem Żywieckim, nad Jaworzyną, Magurką i Żarem. Nigdzie fali nie było a bezchmurna pogoda nie ułatwiała jej poszukiwań.


Po południu na niebie zaczęły pojawiać się kłaki Cumulusów znaczących zakończenie noszeń termicznych. Były one jednak prawie bezużyteczne, bo przy tak silnym wietrze odnalezienie bardzo pochylonego i wąskiego komina graniczyło z cudem.


Dopiero wieczorem udało mi się znaleźć bardzo silny komin. Po chwili dołączył do mnie Junior BG a za nim cała reszta szybowców. Wyniósł on nas na 1200 metrów i się skończył kłakami. Jako, że pierwszy dotarłem do jego podstawy, niewiele zwlekając poleciałem w kierunku Skrzycznego.


Niestety fali nie znalazłem, a zbocze stawało się z każdą chwilą coraz wyższe (albo to ja byłem coraz niżej :-) ). Znowu groziło mi pole więc postanowiłem co prędzej wracać w bezpieczne rejony. W tym momencie w radiu usłyszałem, że grupa szybowców, które później opuściły "mój" komin właśnie dostały się na falę.


Długo szukałem w okolicy kolejnego mocnego komina, który pozwoliłby mi do nich dołączyć. Niestety bezskutecznie. Nie pomogło nawet napotkanie stadka ptaków drapieżnych, które też ledwo utrzymywały się w chłodzącym się powietrzu w promieniach zachodzącego słońca.

Tego dnia tylko 2 szybowce dostały się na wysokość około 2000 metrów. Ja tym razem, pomimo spędzenia ponad 6 godzin w powietrzu, niestety nie byłem jednym z nich.

Żar 2013: Dzień 4

Dzisiaj prognoza pogoda nie była dobra szybowników. Brak wiatru nie wróżył długiego latania. Pomimo pięknego słońca i wysokich temperatur serwisy pogodowe nie zapowiadały dobrej termiki.
Zdecydowałem, że tego dnia będzie "Dzień rodzinny". Pojechaliśmy do parków dinozaurów i miniatur w Inwałdzie, gdzie bardzo miło spędziliśmy cały dzień. Polecam!














Żar 2013: Dzień 3

Od rana znowu wieje. Piloci od świtu rozkładają szybowce i niedługo później są gotowi do lotów.


Na niebie widać niskie chmury kłębiaste i z ziemi ciężko jest jednoznacznie powiedzieć czy to zwykłe Cumulusy wywołane termiką czy może też obłoki rotorów.


Dosyć szybko udało mi się wydostać na ich czoło, ale granica chmur układała się z wiatrem i sięgała prawie do szczytów górskich.


Nie był to niestety wałek rotorów, a tylko "zwykły" szlak kominów termicznych. Z tego powodu próby wydostania na jego czoło się nie powiodły i musiałem poszukać szczęścia gdzie indziej.

Latając po okolicy zwiedziłem Magurkę, gdzie napotkałem kolejny szlak chmur ciągnący się znad Szczyrku,


razem z innymi szybowcami męczyłem się w wąskich kominach,


zwiedziłem zbocza góry Żar,


ale przez kilka godzin nie udało mi się wydostać na tajemniczą i intrygującą falę, która co chwila rysowała nad naszymi głowami piękne chmury soczewkowe.


Po kilku godzinach latania udało się! Silny rotor w okolicy schroniska na Magurce wyrzucił mnie przed swoje opary


a potem już bez problemów zacząłem wspinać się do góry wzdłuż jego ściany.



Po paru minutach latałem już nad chmurami.


W między czasie, najprawdopodobniej na skutek zmiany kierunku wiatru, nad moją głową utworzyła się piękna chmura soczewkowa. Postanowiłem do niej dotrzeć.



Niestety w pewnym momencie, gdy wysokościomierz pokazywał ponad 1800 metrów nad poziom lotniska, fala przestała nosić i nie byłem w stanie utrzymać wysokości. Nie pozostało mi nic innego jak w poszukiwaniu kolejnego pola falowego rzucić się pod wiatr do pięknie oświetlonych zboczy Skrzycznego.


Powalczyłem tam trochę między rotorami,


ale niestety zabrakło mi doświadczenia


w wyniku czego po niedługiej chwili zacząłem oglądać zbocza od ich boku.


W między czasie "moja" soczewka całkowicie znikła co utwierdziło mnie w przekonaniu, że faktycznie nie było sensu tam pozostać, bo wiatr zapewne znowu nieznacznie zmienił swój kierunek. Nie chcąc ryzykować lądowania w polu zdecydowałem, że to najwyższa pora, aby zacząć wracać w okolice lotniska.

Miałem jeszcze ponad godzinę do zachodu słońca i próbowałem dostać się na falę po raz kolejny. Niestety bezskutecznie. Na kilkanaście minut przed zachodem słońca podszedłem do lądowania.

Tego dnia spędziłem 5 godzin i 55 minut w powietrzu. Nieźle jak na jesienny lot :-)

Po wylądowaniu musiałem szybko ogarnąć szybowiec, bo wieczorem prowadziłem wykład z nawigacji szybowcowej LK8000.

wtorek, 22 października 2013

Żar 2013: Dzień 2

Drugiego dnia od samego rana szybowników stawiał na nogi silny wiatr. Niektórzy pojawili się przed hangarami już o 7:00 rano i zaczęli w pośpiechu rozkładać szybowce pochowane na noc w przyczepach.


Od świtu na niebieskim niebie rysowały się piękne chmury Ac len nazywane powszechnie przez pilotów soczewkami. Powstają one w miejscach, gdzie atmosfera zostaje wytrącona ze stanu równowagi silnym wiatrem uderzającym o przeszkodę i zaczyna falować. To właśnie na to zjawisko wszyscy piloci tego obozu tak niecierpliwie czekają.


Już po pierwszym holu dostaliśmy informację, że pomimo silnego wiatru żagiel na Magurce i górze Żar nie działa, ale za to dokładnie nad naszymi głowami jest zafalowanie. Wsiadając do szybowca miałem postanowienie wyczepić się na 600 metrach i trochę zaskoczył mnie gest pilota samolotu holującego, który już na 500 metrach wysokości dał mi sygnał do wyczepienia. Po wykonaniu tej operacji zacząłem nerwowo patrzeć co by tu zrobić, bo pozostałe szybowce były sporo wyżej. Po spojrzeniu na wariometr odetchnąłem z ulgą, bo pokazywał 1m/s noszenia. Nie odczułem tego na początku bo noszenie falowe jest laminarne i nie ma w nim żadnych turbulencji, tak dobrze znanych pilotom z lotów termicznych.
Po niedługim czasie byłem już około 1200 metrów nad lotniskiem. Po kilku minutach penetracji terenu doszedłem do wniosku, że noszenie w tym polu falowym kończyło się na tej wysokości i nie chciało podnieść szybowca wyżej. Postanowiłem poszukać kolejnego mocniejszego pola falowego pod wiatr. Skierowałem się na Skrzyczne i zacząłem badać obszar w rejonie budowanej drogi między Bielsko-Białą a Żywcem. Znalazłem tam silne turbulencje najprawdopodobniej pochodzące od rotorów czyli silnych pionowych zawirowań powietrza. Niestety przy moim niewielkim doświadczeniu w tej materii nie poradziłem sobie z tym tematem na bezchmurnym niebie. Po kilku minutach prób utraciłem już tyle wysokości, że musiałem ratować się powrotem nad lotnisko. Magurka mnie nie podniosła, ale też i nie dusiła przez co znalazłem się nad lotniskiem na wysokości 600 metrów. Jak się okazało było już niestety za mało, aby dostać się ponownie na tą samą falę i pomimo, że dokładnie nad moją głową wisiało kilka szybowców, ja musiałem niedługo potem wylądować.
Kolejka do startu na kwadracie była całkiem spora bo mieliśmy przejściowe problemy z holówkami. W między czasie niebo zaciągnęło się zachmurzeniem, a kolejne szybowce miały problem z utrzymaniem się w powietrzu. Wysokość holi zaczęła dochodzić do 1000 metrów nad poziom lotniska.
W końcu moja kolej. Wsiadłem do szybowca i wyczepiłem się na 800 metrach. Niestety i tym razem nie znalazłem żadnego noszenia i po chwili zacząłem walczyć o przetrwanie na zboczu góry Żar, które tym razem na szczęście dawało niewielkie, ale zawsze podparcie. Nie byłem tam sam a co więcej po kilkunastu minutach fala nad naszą głową zupełnie przestała pracować i opadły do nas pozostałe szybowce.


Zrobiło się ciekawie bo było nas tam chyba około 20 szybowców. Nawet tubylcy twierdzą, że już bardzo dawno nie było takiej sytuacji, aby tyle szybowców latało na tak małym odcinku żagla. Na szczęście piloci zachowali rozsądek i wszystko odbywało się według książkowych przepisów bezpieczeństwa.

Pogoda jednak dalej płatała nam figle. Po kolejnych kilkunastu minutach siła wiatru wyraźnie spadła a szybowce początkowo latające nad zbiornikem na szczycie góry coraz niżej zsuwały się wzdłuż zbocza aż do wysokości pensjonatu. W ciągu kolejnych kilku minut wszyscy zostali zmuszeni do lądowania. Dzięki aktywności i przytomności ekip naziemnych przepychających szybowce  po całym lotnisku udało się to wykonać bardzo sprawnie i bezpiecznie. Mało lotnisk może pochwalić się taką organizacją pracy. Korzystając z okazji chciałbym tutaj podziękować grupce, która i mnie bardzo szybko ściągnęła z pasa i umożliwiła lądowanie pozostałym pilotom.

Wieczorem wielokrotny Mistrz Świata Sebastian Kawa dał bardzo ciekawy wykład na temat bezpieczeństwa i techniki lotów żaglowych, a także zaznajomił nas z uwarunkowaniami powstawania fali w okolicach naszego lotniska.

Żar 2013: Dzień 1

Obóz Falowo-Żaglowy GSS-KSS "Żar 2013" został rozpoczęty. Bierze w nim udział kilkudziesięciu pilotów z całej Polski. Codziennie na starcie można obserwować ponad 40 szybowców.


Od pierwszego dnia obozu trafiliśmy na dobre warunki wietrzne. Co prawda o świcie było bezwietrznie, ale niedługo potem pojawiły się pierwsze podmuchy z południa, aby przed południem zacząć wiać na dobre. Jako, że na Magurce bardzo dobrze pracował żagiel to tam kierowały się wszystkie hole.


Jako, że słońca tego dnia nie brakowało to na południowym zboczu wzgórza co chwila odrywały się także kominy termiczne, które pozwalały na zdobycie sporej wysokości.


Atmosfera tego dnia była bardzo przejrzysta dzięki czemu na horyzoncie można było oglądać piękne wysokie szczyty Tatr.


Pomimo upływającego czasu nie czułem znużenia bo moją ciekawość cały czas wzbudzały widniejące na bezchmurnym niebie soczewki sugerujące zafalowania atmosfery.


Kilka razy po wykręceniu sporej wysokości w kominie rzuciłem się w kierunku Skrzycznego, ale niestety każdorazowo przyciśnięty do ziemi z podkulonym ogonem wracałem na bezpieczne zbocza Magurki.

Dopiero jak te soczewki zniknęły z nieba, a wiatr trochę ustał, zdecydowałem się na przeskok na Żar.


Spotkałem tam sporo innych szybowców, które latając zaraz nad zbiornikiem szkoliły się w lotach żaglowych.


Po kilku esach podszedłem do lądowania.

Wieczorne dyskusje umilała nam kapela góralska "Żywczanie".

czwartek, 3 października 2013

Sezon się jeszcze nie skończył

Co prawda aura za oknem nie zachęca chwilowo do lotów szybowcowych, ale mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec tego sezonu.
Za nami już zawody na celność lądowania. W tym roku startowałem w zawodach na lotnisku Korne oraz w Aeroklubie Gdańskim. W tych pierwszych udało mi się zająć dobre drugie miejsce na 20 pilotów, natomiast "w domu" byłem piąty.


W tym roku planuję jeszcze wziąść udział w pierwszym turnusie Obozu Falowo-Żaglowego organizowanego wspólnie przez GSS i KSS. Zostałem poproszony przez organizatorów o przeprowadzenie tam szkoleń z nawigacji GPS. Zainteresowanych serdecznie zapraszam.